Karditsa Sportiva

Χρήστος Αναστασόπουλος: «Δικαίωση η άνοδος – Ο ΑΟΦ στην καρδιά μου»!




Όταν τη σεζόν 2013-14, ο Χρήστος Αναστασόπουλος επιστρατευόταν από τον ΑΟ Φύλλου για να…σώσει την παρτίδα στη Β’ Ερασιτεχνική, κανείς δε φανταζόταν τι θα συνέβαινε μόλις τρία χρόνια μετά!

Με ένα…διάλειμμα δύο ετών, ο νεαρός προπονητής επέστρεψε στους Μελανόλευκους, υπογράφοντας την πιο ένδοξη στιγμή τους τα τελευταία 20 χρόνια, ένα διάστημα που…αρκετοί από τους ποδοσφαιριστές του υπάρχοντος ρόστερ δεν είχαν ακόμη γεννηθεί για να χαρούν την ομάδα του τόπου τους στην Α’ Ερασιτεχνική!

Πλέον θα το πράξουν ως πρωταγωνιστές της προσπάθειας, χωρίς όμως τον πρωτομάστορα αυτής της επιστροφής στα «σαλόνια» του τοπικού ποδοσφαίρου της Καρδίτσας, αφού η μοίρα τον φέρνει εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από το σημείο που έγραψε ιστορία!

Ο Χρήστος Αναστασόπουλος, μίλησε διεξοδικά στο KarditsaSportiva για τη φετινή σεζόν, σε μία εκ βαθέων συνέντευξη που ανέλυσε όσα βίωσε στον ΑΟ Φύλλου, τον οποίον, όπως δήλωσε χαρακτηριστικά αφήνει με «πόνο καρδίας», χαρακτήρισε «δικαίωση» την επιτυχία της ανόδου και δεν παρέλειψε να αναφερθεί σε όσους συνετέλεσαν για να επανέλθει ο Σύλλογος στην ποδοσφαιρική επιφάνεια.

Αλτρουιστής, ρομαντικός και ιδιαίτερα αποκαλυπτικός, άνοιξε την καρδιά του, φέρνοντας στο φως άγνωστες πτυχές σε αγωνιστικό και εξωαγωνιστικό επίπεδο από μία χρονιά-όνειρο που ξεκίνησε με στόχο την παραμονή και κατέληξε με αλλαγή κατηγορίας!

Πώς βιώσατε τη φετινή πορεία; Πιστεύατε από την αρχή στην άνοδο;

«Συμφωνήσαμε με την ομάδα να επιστρέψω στον πάγκο τις στις 14 Ιουνίου και στη συζήτηση που κάναμε με τον Δ.Σ. και προσωπικά με τον πρόεδρο κ. Νεκτάριο Τασιούλη, ως πρώτος στόχος τέθηκε η πιο άμεση παραμονή. Θυμάμαι που εξήγησα στον πρόεδρο ότι η ομάδα έχει προοπτική για κάτι καλύτερο αλλά μου εξήγησε ότι το ρεαλιστικό πλάνο είναι η εξασφάλιση της σωτηρίας.

Ολοκληρώσαμε τον πρώτο γύρο έχοντας συγκεντρώσει 25 βαθμούς με πέντε απρόσμενα αποτελέσματα που οφείλονται σε πολλούς παράγοντες. Ο τραυματισμός του Βάιου Λωρίδα, η στρατιωτική θητεία του Μπάμπη Σίσκου, ποδοσφαιριστές που είχαν να δώσουν εξετάσεις Σαββατοκύριακα, μας υποχρέωσαν να αλλάξουμε αρκετές φορές το βασικό κορμό μας στην 11άδα, με αποτέλεσμα να στερηθούμε σταθερότητας αλλά να χαρούμε αυτή τη διαδρομή, διότι σε όποιες ‘γκέλες’ έγιναν, πάντα είχαμε στο μυαλό ότι παίζει και ο αντίπαλος μπάλα, αγωνίζεται και αυτό είναι η ομορφιά του ποδοσφαίρου.

Στον β’ γύρο ξεκινήσαμε με δύο σημαντικές αλλαγές που θεωρώ ότι τελικά άλλαξαν και τα δεδομένα. Η προσθήκη του Βαγγέλη Κόκκινου στην άμυνα που μπόρεσε άμεσα να δέσει με το υπόλοιπο σχήμα και να αφομοιώσει τη φιλοσοφία μας και η είσοδος στην 11άδα του Θωμά Γιώτα, μετά την αποχώρηση του Παναγιώτη Τριανταφύλλου. Ο Θωμάς σήκωσε το βάρος κάτω από τα γκολπόστ, μας έδωσε σιγουριά και ανταποκρίθηκε περίφημα στο ρόλο του, αναπληρώνοντας το μεγάλο κενό εκ των έσω. Συνεχίσαμε με 10×10 νίκες με αποτέλεσμα να μπούμε στα πλέι-οφ με το μεγαλύτερο βαθμολογικό αβαντάζ. Αυτό ήταν που μας έδωσε ώθηση, για να πιστέψουμε στις δυνατότητές μας και να φτάσουμε στην άνοδο μετά από 20 χρόνια, παρά τις σημαντικές απουσίες που είχαμε και στο μίνι πρωτάθλημα (σ.σ. Γκόβαρη, Καράβα)»!

Νιώσατε καθόλου αμφισβήτηση μέσα στη σεζόν;

«Μέχρι να φτάσουμε στα πλέι-οφ, πολλοί μας είχαν για φούσκα! Στο περιβάλλον διαχεόταν μία εντύπωση ότι δε θα αντέξουμε, όμως πιστεύω ότι είχαμε όλα τα φόντα να τερματίσουμε ακόμη και πρώτοι, εάν αποφεύγαμε κάποια άσχημα αποτελέσματα μέσα στη σεζόν. Μεγάλο ρόλο για την αυτοπεποίθηση μας και τη συγκέντρωση μόνο στο αγωνιστικό κομμάτι έπαιξε η διοίκηση. Άνθρωποι με ήθος και αξιοπρέπεια ήταν συνεχώς δίπλα μας, μας στήριξαν σε δύσκολες καταστάσεις και έδειξαν πόσο πολύ αγαπούν την ομάδα και διψούν για ποδόσφαιρο»

Περιέγραψέ μας με μία λέξη το συναίσθημα της φετινής πορείας

«Δικαίωση! Το αξίζουν όλοι οι άνθρωποι που αγκάλιασαν την ομάδα, το διοικητικό συμβούλιο και οι ποδοσφαιριστές. Ο Σύλλογος διένυσε μία περίοδο αγωνιστικής ύφεσης, όπως είναι άλλωστε φυσιολογικό στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο και ο κύκλος ολοκληρώθηκε με αυτή την άνοδο. Το 2013, όταν έζησα στην περιοχή και θήτευσα για πρώτη φορά στον ΑΟΦ, η ομάδα ήταν προτελευταία στη Β’ ΕΠΣΚ και καταφέραμε να τη διατηρήσουμε στην κατηγορία. Μετά από 3,5 χρόνια πετύχαμε έναν άθλο που αποτελεί επιβράβευση τόσο γι’αυτό που άρχισε τότε, όσο για το έργο, τον μόχθο και την προσπάθεια που κατέβαλαν οι προκάτοχοι προπονητές, Μπάμπης Πετρόπουλος, Γιάννης Μαντζίκος, τους οποίους αξίζει μεγάλο μερίδιο της επιτυχίας». 

Η συνταγή της ανοδικής πορείας αυτή την τετραετία;

«Στο εξωαγωνιστικό κομμάτι, η υπομονή και η εμπιστοσύνη που έδειξαν οι ιθύνοντες του Συλλόγου στους προπονητές και σε δύσκολες στιγμές όλο αυτό το διάστημα. Δεν είναι και λίγο πράγμα να παραμένεις στη Β’ Ερασιτεχνική τη μία χρονιά, την επόμενη να προβιβάζεσαι, αμέσως μετά να διατηρείσαι στην Α1 στα πλέι-άουτ και φέτος να επιστρέφεις μετά από 20 χρόνια στην Α’ ΕΠΣΚ! Επίσης, η στήριξη των φιλάθλων. Υπήρξε ένας πυρήνας φιλάθλων, οι οποίοι όλα αυτά τα χρόνια στήριζαν την προσπάθεια και παρέμειναν πιστοί στις δυνατότητές μας. Σε αυτούς οφείλουμε πολλά διότι ακολουθούσαν την ομάδα και μπορεί να μην ήταν μεγάλος αριθμός αλλά ήταν αυτός που μας ωθούσε για να παλεύουμε.

Αγωνιστικά, θεωρώ ότι η εντοπιότητα ήταν τη ‘Α’ και το ‘Ω’. Οι ποδοσφαιριστές κατάγονταν στη συντριπτική τους πλειοψηφία από το Φύλλο και από τη γύρω περιοχή (Πέτρινο, Συκεώνα, Ιτέα) και αυτό βοήθησε στο να έχουμε ομοιογένεια αλλά και παίχτες που εξελίχθηκαν και ‘μάτωναν’ για τη φανέλα. Αυτό είναι και το νόημα του Ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου. Εμείς φροντίσαμε να αποβάλλουμε την ψύχωση του πρωταθλητισμού και τα αποτελέσματα ήρθαν από μόνα τους. Οι ποδοσφαιριστές παραμέρισαν το ‘εγώ’, επικεντρώθηκαν στο ‘εμείς’ και το  εντυπωσιακό ήταν ότι δε σημειώθηκε η παραμικρή αντίρρηση ή αλλοίωση του περίφημου κλίματος, όταν κάποιο παιδί, για παράδειγμα,  δεν ξεκινούσε στην 11άδα. Η κατανόηση και ο σεβασμός ήταν αδιαπραγμάτευτα. Αυτό είναι καμιά φορά που σε οδηγεί στην επιτυχία».

Η στιγμή της αποχώρησης τι γεύση σου αφήνει;

«Με πόνο καρδιάς ήρθε η απόφαση για τη λύση της συνεργασίας μας, αφού είναι πολύ στενάχωρο να υποχρεώνεσαι να αποχωρήσεις από μία ομάδα-οικογένεια και για λόγους που καμία σχέση δεν έχουν με τα αγωνιστικά, τα οικονομικά ή τα εξωαγωνιστικά του ΑΟΦ. Η μοίρα τα φέρνει έτσι που δε θα είμαι κοντά στην περιοχή του χρόνου και αισθάνομαι ευγνώμων που ήμουν στο τιμόνι της ομάδας και μαζί καταφέραμε αυτό που έλειπε εδώ και δύο δεκαετίες. Στο Φύλλο συνάντησα μόνο φίλους και  δεν είναι σχήμα λόγου! Η χρονιά θα μείνει χαραγμένη  στην καρδιά μου και η μόνη πίκρα που έχω είναι ότι δε θα είμαι εκεί να χαρώ μαζί με όλους, τους καρπούς της προσπάθειας στην Α’ Ερασιτεχνική. Θα είμαι όμως, έστω και νοερά, δίπλα στην ομάδα. Ευχαριστώ για τη δυνατότητα να ηγηθώ του εγχειρήματος με κριτήριο τις αξίες του Συλλόγου, χωρίς τα  χρήματα να είναι προτεραιότητα».

Η εκτίμησή σου για την επόμενη σεζόν του ΑΟ Φύλλου;

«Όπως προανέφερα, η ομάδα του Φύλλου είναι τυχερή που έχει διοικούντες σοβαρούς με αγάπη για το ποδόσφαιρο. Υπάρχει μία καλή ποδοσφαιρική φουρνιά στην περιοχή και με το κατάλληλο πρόσωπο στην τεχνική ηγεσία, σε συνδυασμό με κάποιες  προσθήκες, είμαι πεπεισμένος ότι ο ΑΟΦ δε θα αποφύγει μόνο όποιες περιπέτειες παραμονής αλλά θα είναι και από τις ομάδες που θα ξεχωρίσουν».

Ποια ομάδα ξεχώρισες στη φετινή «κούρσα»  της Α1 ΕΠΣΚ;

«Όσο και να σου φανεί  περίεργο δεν είναι από εκείνες που τερμάτισαν στις πρώτες θέσεις.  Θα πω την Αργεντινή, διότι εντυπωσίασε με το ήθος της και την  αγωνιστική της ταυτότητα. Θαύμασα την αξιοπρέπειά της και τα ιδεώδη που πρεσβεύει. Οι ποδοσφαιριστές αγωνίστηκαν αφιλοκερδώς για τη φανέλα και μόνο, ό,τι δηλαδή έχει ανάγκη το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο. Ήταν ίσως η μοναδική ομάδα που προσπάθησε να παίξει ποδόσφαιρο δίχως να σκεφτεί αν θα κινδυνεύσει για υποβιβασμό, δίχως να υποκύψει, καταφύγει στον εύκολο δρόμο και να κάνει δημόσιες σχέσεις για να πάρει αποτελέσματα. Ο στόχος της ήταν εξαρχής το ποδόσφαιρο, όχι η παραμονή, παρότι αυτή χάθηκε στο παρά πέντε, λόγω απειρίας και ατυχίας. Τα οφέλη που αποκόμισε όμως είναι οδηγός για τη συνέχεια».

Πού αφιερώνεις τη φετινή άνοδο;

«Πέραν των προκατόχων προπονητών, της διοίκησης, των φιλάθλων και των ποδοσφαιριστών που ανέφερα πιο πάνω, θα ήθελα να αφιερώσω μέρος της επιτυχίας σε έναν σύλλογο που υπηρέτησα με μεγάλη αγάπη και αποτελώ ιδρυτή του. Τον Σώκρατες, που μαζί του έζησα υπέροχες στιγμές και οφείλω να καταθέσω ότι θα ήθελα να δω εκεί να αγωνίζονται ξανά αυτοί που αξίζουν».

KarditsaSportiva τώρα και σε εφαρμογή στο κινητό σας

You must be logged in to post a comment Login

error: